Blog 6 – Outreach in Indonesië

Indonesië het land van de vele gekko’s, vriendelijke mensen, één euro taxi ritjes, oneindige rijst, bucket shower, squatting toilet, durian fruit, ontelbare scooters, het gekke verkeer, veranderingen, moskeeën en zweterige Nederlanders door de hoge temperaturen.

Zomaar even een opsomming van het land waar we nu al twee maanden vertoeven. Het gaat goed met ons! We zijn allebei gezond en vinden het bijzonder om hier te zijn. Het constante samen leven met een team als getrouwd stel is niet altijd even makkelijk maar het gaat ons best goed af. Elise vindt het erg leuk om (samen met haar medeleidster Geerte) het team te leiden. Ze zijn erg anders in gaven en kwaliteiten dus ze vullen elkaar mooi aan. Het team bestaat uit verschillende mensen met verschillende verwachtingen en struggles dus het is een uitdaging om er voor iedereen op een goede manier te kunnen zijn. Soms kent het even heel pittige momenten maar het is ook bijzonder om met het team mee te lopen en groei te zien. Wat leer je ontzettend veel van een outreach team leiden! Daniël is natuurlijk ook veel meer leiding dan student en hij geniet van zijn outreach ervaring. Hij heeft al meerdere keren in een kerk gepreekt en hij vindt het erg leuk om les te geven.

Collage blog

Het hoogtepunt van de outreach tot nu toe was onze tijd in Jambi, op Sumatra. We zijn daar naar een klein dorpje geweest in de jungle. Het was een flinke reis naar het dorpje toe, in de laadbak van een truck scheurend door de modder en riviertjes en zo nu en dan wegduikend voor de uitstekende palmbladeren. Daar aangekomen kwamen de kinderen al snel observeren wie die witte mensen waren in hun dorp. De kinderen daar zijn zo puur en onbevangen door het simpele leven dat ze daar leiden. In onze ogen hebben ze het ontzettend arm maar zij zijn zo gelukkig met wat ze hebben omdat het normaal voor hen is. Het was heerlijk om daar gewoon spontaan met kinderen te spelen, om dingen met ze te delen en om na een hete dag met ze te zwemmen in de rivier. In de rivier konden wij gelijk douchen en was het een leuke mogelijkheid om ook meteen de haartjes en kleren van de kinderen te wassen, iets wat daar nauwelijks gebeurt. Op de terugweg naar het dorp plukten de kinderen durian vruchten voor ons en die moesten wij natuurlijk uit beleefdheid opeten. Voor degenen die durian niet kennen: het is een vrucht die ontzettend stinkt en een hele intense, vieze smaak heeft, zo vinden de meeste mensen die niet uit Indonesië komen. Met alle oogjes gericht op ons om te kijken hoe wij van hun delicatesse zouden genieten, deden wij ons best om het met een lach op ons gezicht keurig op te eten, in de hoop dat het een eenmalig iets zou zijn! Tijdens onze tijd in de jungle hebben we vooral veel met de kinderen gedaan, maar hebben we ook een beauty dag georganiseerd voor de vrouwen van het dorpje. De haren op allerlei manieren invlechten, make up, foto’s en gebed maakte de vrouwen helemaal gelukkig. De mannen straalden terwijl ze langs kwamen om hun vrouwen te bewonderen. We eindigden met een bijbel verhaal en wat spelletjes en zo sloten we onze jungle tijd af!

Satu, Dua, Tiga! Are there any bules here? (één, twee, drie! Zijn er hier witte mensen?)

Inmiddels zijn we alweer meer dan drie weken in Bali en werken we hier samen met de Jeugd met een Opdracht basis. Het verschil met de rest van Indonesië is erg groot. Er heerst hier een heel andere sfeer, dit komt met name omdat op de andere eilanden de moslims in de meerderheid zijn. Hier op Bali is het Hindoeïsme bij verre de grootste religie. Dit merk je overal op het eiland; op straat liggen kleine offerbakjes, er zijn veel tempels, beelden van allerlei hindoe goden en waar je ook komt hangt er een walm van wierook.

Hier in Bali doen we vooral kinderwerk, evangelisatie en bezoeken we gevangen in de vele gevangenissen hier. Er zitten ontzettend veel buitenlanders in de gevangenis, met name jongeren, die nauwelijks bezoek krijgen. De regels hier voor drugs zijn ontzettend streng en de politie en gevangenissen zijn corrupt. De mensen die in de gevangenis zitten hebben zo ook allemaal hun eigen verhaal. Het is bijzonder om de gevangen te bemoedigen en om voor ze te bidden. De komende week zullen we kinderwerk doen in een sloppenwijk en zullen we naar een grote vuilnisbelt gaan om daar de mensen te helpen, te bemoedigen en over God te delen.

We zullen nog twee weken in Indonesië zijn. Op 23 februari vliegen we terug naar Nederland en dan zullen we nog een afsluitende week hebben met de hele DTS groep. Daarna hopen we zo snel mogelijk ons visum aan te vragen voor Brazilië en langs te gaan bij vrienden, familie en onze kerk. In de tijd dat we wachten op ons visum zullen we op de Jeugd met een Opdracht basis in Nederland blijven werken. We kunnen daar een kamer huren en vrijwilligerswerk doen op de basis. Daniël zal helpen bij het onderhoudteam en Elise is gevraagd om op de kinderen te passen van de familie DTS. Zo hebben we een goede overbrugging voordat we echt kunnen vertrekken.

Lieve groetjes vanuit het warme Indonesië!

Benieuwd naar meer foto’s? Klik hier

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s